Fizjoterapia jest często traktowana jako uniwersalne rozwiązanie. Problem w tym, że nie zawsze ma sens.

Są sytuacje, w których dalsze dokładanie ćwiczeń, technik czy wizyt nie wnosi realnej wartości. Dotyczy to szczególnie przypadków, w których problem nie ma charakteru mechanicznego albo został już wystarczająco przeanalizowany.

Mimo to terapia jest kontynuowana. Dlaczego?

Bo zarówno pacjent, jak i terapeuta czują potrzebę działania. Brak działania jest trudniejszy do zaakceptowania niż działanie nieskuteczne.

W praktyce oznacza to, że fizjoterapia bywa przedłużana nie dlatego, że jest potrzebna, ale dlatego, że jest oczekiwana.

Najtrudniejszą decyzją nie jest rozpoczęcie terapii, tylko jej zakończenie.